अम्बिका प्रधान , सञ्चारकर्मी
नेपाल वानले रात परेपछि कार्यक्रम चलाउन प्रस्ताव गर्दा मलाई केही धक लागेको थियो। कस्तो प्रतिक्रिया आउला, मलाई समाजले कसरी हेर्ला भन्ने सोचेर केही डर लागेको थियो। मेरा कतिपय सहकर्मीले पनि तिमीले यस्तो कार्यक्रम चलाएको ? भन्ने प्रश्न गर्थे तर मलाई हामीजस्ता सञ्चारकर्मीले आवाज नउठाए कसले उठाउने, सञ्चारकर्मीले खाली मनोरञ्जनात्मक कार्यक्रम चलाएर मात्र हुंदैन केही नौलो र सूचनामूलक कार्यक्रम चलाउनुपर्छ भन्नेे लाग्यो। उक्त कार्यक्रममा नाम परविर्तन गरेर फोन आउँथ्यो। जसमा श्रीमान्-श्रीमतीमा यौनका विषयमा मनमुटाव, महिलाको चाहना नहुँदा-नहुँदै पनि पुरुषले यौन सम्पर्क राख्ने तथा योनिबाट सेतो पानी बग्ने समस्या भए पनि श्रीमान्सँग साझेदार नगर्ने जस्ता समस्या बढी थिए। यौनलाई व्यक्त नहुने विषय बनाइएको छ र त यस्ता समस्या आए। कार्यक्रमका सिलसिलामा मैले यौनलाई दरलिो सम्बन्ध, कदर गर्ने, भावनात्मक रूपमा हेर्ने प्रचलन फेला पार्न सकिन। बरू सयमा ६५ जोडीको यही कारणले सम्बन्धविच्छेद हुने तथ्य फेला पर्‍यो। यसलाई खुलेर बहसमा ल्याउन सके यस्ता समस्या नै रहँदैनन्। यसभित्र सामाजिक मर्यादा, विश्वास एवं भावना हुनुपर्छ। उक्त कार्यक्रम चलाएपछि अर्कै दृष्टिबाट हेर्ने, अनावश्यक प्रश्न सोध्ने मान्छेहरू पनि भेटिए तर मैले महिला-पुरुषको विभेदका सम्बन्धमा व्याख्या गरेर मानिस र पशुबीचको भिन्नता छुट्याउन आग्रह गरें। यसबाट पनि प्रस्ट हुन्छ कि महिलाहरूका लागि स्थिति कति असहज छ ? यो विषयलाई दुर्घटनाका रूपमा फैलन नदिन स्पष्टताको आवश्यकता छ। यसलाई सञ्चारमाध्यमले व्यापक छलफलको विषय बनाउनुपर्छ। सरकारले पनि यो समस्यालाई गम्भीर रूपमा लिएर कार्यक्रमहरू ल्याउनुपर्छ।

डा. रीता श्रेष्ठ ,मनोवैज्ञानिक तथा निमित्त
विभागीय-प्रमुख त्रि.वि.केन्दीय मनोविज्ञान विभाग

यदि श्रीमतीसँगको शारीरकि सम्पर्कलाई यौन आवश्यकता पूर्तिका रूपमा मात्र लिइन्छ भने त्यो दुव्र्यवहार हो। यदि त्यस्तो सम्बन्ध कर-बलको हुँदैन भने उक्त कुरा समस्या होइन। यौनिकता अत्यावश्यक कुरा हो तर हाम्रो सामाजिक बनावट र संस्कार-संस्कृतिका कारण महिलाहरू त्यसलाई व्यक्त गर्न सक्दैनन्। महिलाहरू यस विषयमा सचेत हुँदैनन् तसर्थ उनीहरूले अर्काको इच्छाअनुसार चल्नुपर्ने हुन्छ। त्यसैले उनीहरूमा असुरक्षित महसुस गर्ने, त्रासको भावना पैदा हुने, हीनताबोध हुने, मानिसदेखि डर लाग्ने र चिन्तित हुने जस्ता मानसिक समस्या देखापर्न थाल्छन्। त्यसका अतिरक्ित उनीहरू डिप्रेसनको सिकार पनि हुनसक्छन्। यो समस्याको समाधान महिलाले मात्र गरेर हुने कुरा होइन त्यसमा पुरुषहरूको पनि सहभागिता चाहिन्छ। उनीहरूले पनि महिलाको यौनिकताको विषयमा जान्नु र सचेत हुनु आवश्यक छ। यो विषयलाई मात्र यौनेच्छा तृप्तिका रूपमा मात्र नलिएर भावनात्मक सम्बन्धसँग गाँस्नु आवश्यक छ। महिला स्वयंले आफ्ना कुराहरू व्यक्त गर्न सक्नुपर्छ। यसलाई पनि महिलाको अधिकारभित्र राखिनुपर्छ। सञ्चार माध्यमले कहाँ र कसरी आवाज उठाउने भन्ने विषयमा सूचना दिनु आवश्यक छ। सरकारले यसका लागि मानसिक स्वास्थ्यको पहुँचसम्म पुर्‍याउन आवश्यक छ।

डा. मीरा ओझा ,वरिष्ठ स्त्रीरोग विज्ञेषज्ञ,
स्वास्थ्य मन्त्रालय, जेन्डर फोकल पोइन्ट

यौनिकता वा सेक्स्युयालिटी हरेक जीवित प्राणीमा हुने अनुभूति हो। मानवमा यो अझ विशेष रूपमा हुन्छ किनकि मानवले आफूलाई व्यक्त र उजागर गर्न सक्छ। यो शारीरकि सम्बन्धमा मात्र सीमित हुँदैन। कसैलाई हेरेर आनन्द आउँछ भने पनि त्यो सेक्सुयालिटी हो। महिलालाई यो कुरा अभिव्यक्त गर्ने अवस्था सिर्जना गर्न समय लाग्छ र प्रकट गर्न पनि सक्दैनन्। मनमा भावना उठ्दा-उठ्दै पनि हच्किएर बस्नुपर्ने अवस्था हुन्छ। महिलामा इच्छा नहुँदा-नहुँदै पनि पुरुषले बलपूर्वक त्यसको उपभोग गररिहेका हुन्छन्। छिटफुटरूपमा गरएिका अध्ययनले सामाजिक, सांस्कृतिक कुराहरू यसका कारक देखिएका छन्। उहिले छोरा पाउन यो बेला यो महिनामा सहवास गर्नुपर्छ भन्ने थियो जुन बेला महिलालाई इच्छा नलागेको हुनसक्छ। अपाङ्ग महिलामा यौनिकता भन्ने पुस्तक भर्खरै सार्वजनिक भयो। त्यसमा कम्मरमुनिको भाग नचल्ने महिलामा यौनेच्छा हँुदैन भन्ने आमधारणा सत्य होइन भन्ने तथ्य उजागर गरएिको छ। उनीहरूको पनि इच्छाको पहिचान हुनुपर्‍यो। ‘सेक्स्युयालिटी इज नट डिजिज, इट्स डिजायर’ भन्ने बुझ्नुपर्छ। केटाकेटी डेटिङ गर्छन् त्यसैबाट उनीहरूले इच्छापूर्ति गरेका हुन्छन्। यस विषयमा गोष्ठी, तालिम, कार्यशालामार्फत् व्यापक रूपमा बहस हुनुपर्छ। यसलाई कोठाभित्र मात्र सीमित राखियो भने अझ खतरा हुन्छ। त्यसैले यस विषयमा बेलैमा शिक्षा र ज्ञानको चेतना फैलाउनुपर्छ। हात मिलाउने, किस गर्ने, भेटघाट वा कुराकानी गरे पनि दुर्घटनाबाट बच्न सकिन्छ। यो खुला अन्तक्रिर्या गर्नुपर्ने विषय हो। अहिले सूचनाको समय हो। यसमा परविार र समुदायको पनि त्यत्तिकै दायित्व छ।

सुलोचना हमाल , विद्यार्थी

महिला साक्षरता दर कम भएको हाम्रो देशमा यस्ता विषयमा ज्ञान लिने वा दिने चलन त छँदै छैन भने पनि हुन्छ। जब ज्ञान र चेतनाको कमी हुन्छ तब समस्या उत्पन्न हुन्छन्। केही समयअघिसम्म पनि युवा-युवती प्रेम गर्नु वा डेटिङ जानुलाई बिगि्रएको संज्ञा दिइन्थ्यो भने अहिले यो क्रम अझ तीव्र र समाजको आवश्यकता बन्दै गएको छ। पश्चिमा मुलुकहरूमा उमेर पुगेका छोरा-छोरीको ब्वाइफ्रेन्ड/गर्लफ्रेन्ड नहुनुलाई भविष्यको दुर्घटना मानेर अभिभावकहरू चिन्तित हुन्छन्। यौन प्राकृतिक एवं शारीरकि आवश्यकता हो। यो हरेक जीवित प्राणीलाई चाहिन्छ तर यसको प्रयोग र उपयोगका विषयमा हामी अनभिज्ञ छौं भने त्यसले ठूलो दुर्घटना निम्त्याउन सक्छ। कमसेकम युवा-युवती डेटिङमा एक-अर्कासँग कुराकानी गरेर, हात समातेर, रमाइलो कुराकानी गरेर उक्त इच्छा पूरा गर्छन् भने यौन सम्पर्कको नै आवश्यकता किन पर्‍यो र ? अहिलेका युवाहरूलाई यो विषयमा खुलेर ज्ञान दिनु आवश्यक छ। हामीले पनि परिवारमा आमाबुवाबीचको प्रेमालापलाई सधै बन्द कोठाभित्र कैद बनाएको पायौं। न उहाँहरू सार्वजनिक स्थानमा सँगै रमाउन सक्नुहुन्थ्यो न त ठट्टा गर्न नै । उक्त कुराले सन्तानमा पनि असर पार्छ। जबसम्म नारीले सार्वजनिक स्थानमा हाँस्न र पुरुषले सार्वजनिक स्थानमा रुन सक्ने वातावरण बन्दैन तबसम्म यस्ता मुद्दाहरू ओझेलमै रहन्छन्। अब महिलाहरूले पनि धक नमानी यौनका विषयमा खुलेर बोल्ने साहस गर्नुपर्छ अन्यथा महिलालाई थिचेर राखेको यो समस्या ज्युँका त्युँ रहन्छ।

यद्यपि हाम्रो समाजमा त्यस्ता व्यक्तिको कमी छैन, जो नबुझेर हो अथवा प्रेममा दिनुपर्ने त्याग तथा बलिदानसँग डराएर हो, प्रेमदेखि टाढा भाग्न खोज्छन् । उनीहरू प्रेमको भावनालाई आफ्नो अगाडि आउन नदिन अनेक बहाना गर्छन् । प्रेमले मानिसलाई संसारभरको मीठो अनुभूति दिन्छ भने त्यो प्रेम नै हो जसले मानिसलाई मृत्युको सँघारसम्म पनि पुर्‍याउँछ । त्यो प्रेमको शक्ति नै हो जसमा हामी आफ्नो प्रेमका लागि संसारका सबै सुख हाँसी-हाँसी त्याग्छौं । तर जब यो प्रेम नै स्वार्थी हुन्छ, त्यसबेला यो नाफा-नोक्सानमा सीमित हुन पुग्छ र प्रेमबाट केही पाउने आकांक्षा राख्छ । यस्ता आकांक्षा तथा स्वार्थ भएको प्रेमको आयु कम हुन थाल्छ । यस्ता कम आयु हुने प्रेम साधारण व्यक्तिदेखि नेपाली चलचित्रका नायिकाहरूमा पनि छ । हामीले ती नायिकाहरूलाई सोधेका थियौं, आखिर के कारणले टुट्छ सम्बन्ध ?

सानोपर्दाबाट लोकपि्रयता कमाएकी नायिका सौजन्य सुब्बाको विचारमा माया-प्रेमको स्थान जब शंका तथा असमझदारीले लिन थाल्छ त्यहाँ प्रेमभन्दा घृणाले स्थान पाउँछ । सौजन्यले पनि आफ्ना श्रीमान्सँग सुमधुर जीवन बिताउने सपना सजाएर लामो समयको प्रेमलाई वैवाहिक बन्धनमा परिवर्तन गरेकी थिइन्, तर उनले वैवाहिक जीवनको सुमधुर सपनाको अनुभव राम्रोसँग बटुल्न पनि नपाउँदै वैवाहिक जीवनलाई पूर्णविराम लगाउनुपर्ने स्थिति सिर्जना भयो । सरकारी कर्मचारी श्रीमान्ले सौजन्यको पेसाप्रति गरेको शंका तथा असमझदारी नै उनीहरूको सम्बन्धविच्छेदको कारण बन्न पुग्यो । त्यसैले श्रीमान्-श्रीमती दुवैले एक-अर्कालाई विश्वास गर्ने, एक-अर्कामा समझदारी तथा भावना बुझ्ने भए मात्र वैवाहिक जीवन सफल हुनसक्छ भन्ने धारणा सौजन्यको छ । समाजले के भन्छ भनेर श्रीमान्-श्रीमतीले सम्झौताको जीवन बाँच्नुभन्दा स्वतन्त्र भएर खुसी रहनु राम्रो भन्ने उद्देश्य बोकेर आफूहरू छुट्टएिको सौजन्य बताउँछिन् । लामो समय सँगै रहँदा कहिले पनि अन्य कुरामा कुनै गुनासो तथा झगडा नहुने यो दम्पतीले तीन दिनभित्र छुट्टनिे निर्णय गरेको सौजन्यले बताइन् । जीवनमा आफूले सोचेजस्तो नहुने भएकाले अबको दिनमा आउने हरेक सुख-दुःखलाई उनी साहसपूर्वक स्वीकार गर्ने बताउँछिन् । सम्बन्धविच्छेद गरेको सुरुका दिनदेखि नै आफूले कुनै गल्ती नगरेको सोच बनाउँदै आएकी सौजन्यलाई आफ्नो सम्बन्धविच्छेद भएकोमा कुनै पश्चाताप छैन । भविष्यको कुरा भविष्यलाई नै छोड्न रुचाउने सौजन्य एक्लो जीवन बाँच्न नसक्ने कुरामा पनि उत्तिकै विश्वस्त छिन् । उनी भन्छिन्— ‘जीवनमा जीवनसाथीको साथको आवश्यकता जहिले पनि खड्किन्छ ।’ तर अहिल आफ्नो क्यारियर विकास गर्नेतिर सोचाइ रहेकाले अर्को विवाह अथवा त्यस्तो कुनै कुराको योजना नरहेको सौजन्यको धारणा छ ।

विवाहलाई सार्थक रूप दिन दुलाहा-दुलही भगवान् तथा आगोलाई साक्षी राख्दै समाजका अगाडि आफूलाई श्रीमान्-श्रीमतीका रूपमा चिनाउँछन्, तर त्यही सम्बन्धबाट छुटकारा पाउनका लागि भने कानुनको सहारा तथा साक्षीको सहयोग खोज्न थाल्छन् । सम्बन्धविच्छेदका मुद्दा हेरिरहेकी अधिवक्ता मीरा ढुंगाना यदि श्रीमान्-श्रीमती एक-अर्कासँग बस्दा निस्सासिने स्थिति आएको छ तथा वैवाहिक सम्बन्धले मायाको साटो यातना, यौन-हिंसाको स्थिति जन्माएको छ भने सम्बन्धविच्छेद गर्नु नै उपयुक्त उपाय हुन्छ भन्छिन् । यद्यपि कुनै समझदारीको अभावमा स-साना घटनालाई लिएर सम्बन्धविच्छेद हुन लागेको छ भने त्यस्ता केसमा आपसी समझदारी तथा कुराकानीबाट असमझदारी हटाएर वैवाहिक जीवन सफल पार्नु नै बुद्धिमानी ठहरिने ढुंगाना बताउँछिन् । महिनामा सातवटाजति सम्बन्धविच्छेदका मुद्दा हेर्ने मीरा ढुंगानाका अनुसार सम्बन्धविच्छेद हुनुको प्रमुख कारण पुरुषप्रधान समाज, विवाहको प्रकृति आदि छन् । केही समयअघिसम्म पनि एक सिन्कालाई दुई भागमा चिरेर अथवा मुस्लिम संस्कृतिमा तीन पटक तलाक शब्दको प्रयोगले सम्बन्धविच्छेद हुन्थ्यो । त्यतिबेला सम्बन्धविच्छेद गर्ने कानुनी चलन कम भए पनि मुलुकी ऐन ११ औं संशोधन भएपछि श्रीमान्को सम्पत्तिको एक भाग सम्बन्धविच्छेद हुनुअघि श्रीमतीलाई दिने कानुन पारित भएपछि धेरै यातना भोगेर बसेका श्रीमतीहरूले सम्बन्धविच्छेद गर्ने हिम्मत गर्न थाले । यो ऐनले विवाहपछि माइतीको अधिकारबाट वञ्चित भएकी महिलाले आफू तथा आफ्ना छोराछोरीलाई पालनपोषण गर्ने स्रोत हुने भएकाले आज महिलाहरू पनि सम्बन्धविच्छेदपछिको जीवन सुरक्षित नै हुनेमा ढुक्क छन् । एउटा पारिवारिक वातावरणमा हुर्किएकी युवतीलाई फरक तथा संयुक्त परिवारमा पुर्‍याउने हाम्रो वैवाहिक प्रकृतिका कारण पनि सम्बन्धविच्छेदलाई केही हदसम्म सहयोग पुर्‍याएको छ । वैवाहिक परम्परालाई श्रीमान्-श्रीमतीमा मात्र सीमित राख्दा सम्बन्धविच्छेदको स्थिति कम हुने तथा पुरुषले महिलालाई पनि क्षमतावान् तथा हरेक कुरा महिलाले पनि गर्न सक्छन् भन्ने सोच राखेर अघि बढे केही हदसम्म सम्बन्धविच्छेद हुने क्रम रोकिने अधिवक्ता ढुंगाना बताउँछिन् ।
सधैं सम्बन्धविच्छेदको कुरा निस्कँदा महिलालाई दोषी देख्ने हाम्रो समाजमा सुस्मिता परिवारको साथ तथा सहयोगले आज आफू खुसीसाथ बाँच्न सकेको बताउँछिन् । आफूलाई अहिलेको एक्लो जीवन अत्यन्त प्यारो लागेको बताउने सुस्मिता भविष्यमा कहिल्यै जीवनसाथीको आवश्यक नपर्ने बताउँछिन् । उनी भन्छिन्-’पुरुषहरू महिलाबिना बाँच्न सक्दैनन् तर महिलामा पुरुषबिना बाँच्न सक्ने क्षमता हुन्छ ।’ उनी आज धेरैले प्रेमलाई एउटा फेसनका रूपमा लिने गरेको बताउँदै प्रेमलाई फेसन होइन, यथार्थको धरातलमा हेर्नुपर्छ भन्छिन् । नायिका कार्की प्रयोगका लागि होइन, साथका लागि माया गर्नुपर्छ भन्ने सुझाव अबका प्रेमी-प्रेमिकालाई दिन चाहन्छिन् ।

प्रेमलाई आकर्षण, शक्ति, जीवन बाँच्नका लागि आवश्यक महत्त्वपूर्ण अक्सिजनका रूपमा परिभाषित गर्ने नायिका सञ्चिता लुइँटेल विश्वास नै प्रेमलाई निरन्तरता दिने कडी भएको बताउँछिन् । प्रेममा समझदारी, विश्वास भएन भने त्यो प्रेमको कुनै अर्थ नरहने उनको विचार छ । जुन प्रेममा प्रेमी-प्रेमिकाले एक-अर्काको विचार तथा भावनालाई बुझ्न सक्दैनन् त्यो प्रेम लामो समयसम्म स्थायी रहन नसक्ने तर्क नायिका लुइँटेलको छ । उनको आफ्नो वैवाहिक जीवनमा पनि अविश्वासले स्थान बनाएपछि एक-अर्कालाई जीवनभर साथ दिने सारा बचनलाई तोड्नुपरेको थियो । आफ्नो परिवारसँग विद्रोह गरी आकाश साहसँग अन्तर्जातीय प्रेमविवाह गरेकी सञ्चिताको वैवाहिक सम्बन्ध लामो समयसम्म कायम रहन सकेन । प्रेममा विश्वास गुमेपछि जो-कोही प्रेमी-प्रेमिकालाई पनि दुःख हुनु स्वाभाविक नै हो । यही दुःखका कारण संसारमा सबैभन्दा पि्रय भनी रोजेको व्यक्तिसँग टाढा हुनुपरेको उनी बताउँछिन् । एक-अर्कामा कुनै कुराको विश्वास नरहेपछि समाजका लागि मिलेको नाटक गरी बस्नुको कुनै औचित्य नरहेकाले उनीहरू एक-अर्काबाट छुट्टएिर स्वतन्त्र तथा खुसी रहनका लागि सम्बन्धविच्छेद गर्ने निर्णयमा पुगेको सञ्चिताले बताइन् । सम्बन्धविच्छेद भएका सुरुका दिनहरूमा मानिसले कुरा काट्ने तथा एक्लो जीवन कसरी बाँच्नेजस्ता कुराले आफूलाई पिरोले पनि आज त्यस्ता कुनै अप्ठ्यारा नरहेको सञ्चिताको अनुभव छ । जीवनमा प्रेम गर्दा जुन विश्वास तथा माया हुन्छ त्यसलाई कम नगरी निरन्तर जीवनभर माया तथा विश्वास गर्नुपर्छ भन्ने सुझाव सञ्चिताको छ ।

गायिका प्रश्ना शाक्यको विचारमा समयअनुसार चलनचल्तीको पहिरन लगाउनु नै फेसन हो । उनी प्रायःजसो साधारण मेकअप तथा पहिरनमा हिँड्न रुचाउँछिन् तर पार्टीलगायत अन्य विशेष समारोहमा जानुपर्दा पहिरनमा केही परविर्तन गर्छिन् । उनी पार्टीमा ग्लसी मेकअपमा सिंगारनि मनपराउँछिन् । प्राश्ना आफ्ना मेकअप सामग्री तथा पहिरन न्यूरोडका पसलमा किन्छिन् । प्राश्ना एसेसरजिमा घडी तथा औंठी लगाउँछिन् । मोतीको माला तथा साइनिङ भएका इयर रङि विशेष अवसरमा जाँदा लगाउने गरेको प्राश्ना बताउँछिन् ।
कुनै पनि कुराले आफूलाई सुहाउँछ तथा सजिलो अनुभव गराउँछ भने त्यसलाई नयाँ तरकिाले प्रस्तुत गर्नु नै फेसन हो भन्ने धारणा नायिका अरुणिमा लम्सालको छ । सामान्यतया बिनामेकअपमा हिँड्न रुचाउने अरुणिमा जिन्स र टिसर्टमा आफूलाई सहज अनुभव गर्छिन् । समारोहअनुसारको पहिरन मिलाएर लगाउन खप्पिस अरुणिमालाई पार्टीर्हरूमा सुट, स्कर्ट र साडीमा आफू सुन्दर देखिएको अनुभव हुन्छ । आफ्नो सुन्दरताका लागि प्रयोग हुने पहिरन तथा मेकअप सामग्री किन्न विशेष समय नछुट्याए पनि उनी घुम्न जाँदा मनपरेको सामान कुनै पनि पसलबाट किन्न रुचाउँछिन् । साधारण, लामो र सिल्की केश मन पराउने अरुणिमालाई एउटा विशेष ब्रान्डका उत्पादनहरू मन पर्छन् ।
टेलिसिरयिलमा आफ्नो जादु छोड्न सफल नायिका सौजन्य सुब्बा समयअनुसार फेसनेबल हुन मन पराउँछिन् । सजिलो र सुहाउने गरी लगाएको मेकअप र पहिरन नै फेसन हो, उनी फेसनलाई यसरी नै परभिाषित गर्न रुचाउँछिन् । गाजल र ग्लस सधै लगाउने सौजन्य सुब्बालाई गरगहनामा औंठी तथा कानमा सानो रङिको प्रयोग सहज लाग्छ । कुर्ता र साडीमा उमेरभन्दा ठूलो देखिने भएकाले उनी हाफ पाइन्ट, पाइन्ट र स्कर्ट लगाउन मन पराउँछिन् । यी पहिरनहरू उनी मैतीदेवीमा किन्छिन् । जुत्ता तथा व्यागकी पारखी सौजन्य राम्रो तथा नयाँ डिजाइन देख्नासाथ ती सामान किनिहाल्छिन् । सेतो रंग विशेष मन पराउने सौजन्यलाई विशेष समारोहमा साधारण रूपमै सहभागी हुन रमाइलो लाग्छ । पहिरनमा त्यति ध्यान नदिने सौजन्य केशको श्रृंगारमा भने विशेष चासो राख्छिन् । उनी पार्टीमा जाँदा केश ब्लो ड्राई अथवा आइरन गर्न रुचाउँछिन् । मेकअप कीट, ग्लस तथा घरमा बनेको गाजल उनी नियमित प्रयोग गर्छिन् ।

विभिन्न विज्ञापन तथा म्युजिक भिडियोहरूमा अभिनय गरेर आफ्नो परचिय बनाएकी मोडल विनीता बराल फेसनमा आएका सबै कुरा तुरुन्त अप्ानाउँछिन् । उनको मेकअप गर्ने शैली पनि समयअनुसार फरक छ । उनी पार्टीर्मा विशेष गरी साडी लगाउँछिन् । गाढा रंगको साडी मन पराउने विनीतालाई पहिरनअनुसारको आइस्याडोको प्रयोगले आफ्नो पहिरनसँगै मेकअप पनि म्याच हुँदा पूर्णताको अनुभव हुन्छ । उनलाई कालो, सेतो, सुनौलो रंगको पहिरनले आकर्षक देखाउँछ । त्यसो त सधै पहिरनअनुरुप मेकअप गर्ने विनीता आफूलाई फरक देखाउन परे कन्ट्रास्ट कलरको मेकअप पनि अपनाउँछिन् । क्याजुअल पहिरनसँग विनीता साधारण मेकअप मन पराउँछिन् । जाडोमा जिन्स, बाक्लो स्टकिङ तथा टिसर्ट लगाउन रुचाउने विनीता गर्मीमा लेगिन्सको प्रयोग बढी गर्छिन् । छिटो तयार हुनुपर्दा गाउनमा सजिने विनीता मेकअप गर्न नपर्ने, स्मार्ट देखिएको अनुभव हुने भएकाले गाउन छिटो तयार हुने पहिरन भएको बताउँछिन् । उनलाई पनि बजारमा देखिएका हरेक किसिमका जुत्ताले लोभ्याउने भएकाले उनीसँग हरेक डिजाइन र रंगका जुत्ता छन् । गर्मीमा स्लिपर लगाउन रुचाउने विनीता जाडोमा क्लोज, पेन्सल हिल र बुट लगाउँछिन् ।

कान्तिपुर टेलिभिजनबाट प्रसारण हुने सांगीतिक कार्यक्रम ‘म्युजिक मेला’ की सञ्चालिका संगीता श्रेष्ठको विचारमा फेसन त्यो हो जुन समयसँगै परविर्तन हुन्छ र जसलाई हरेकले अपनाउँछन् । सिक्री, औंठी र ब्रासलेट संगीतालाई मनपर्ने गहना हुन् । भारी गहनाबाट सधै टाढा रहने संगीता साधारण समयमा घडी मात्र लगाउँछिन् । सिंगल वेल्ट भएको व्यागकी सौखिन संगीता समयअनुसार जुत्ता चयन गर्छिन् । उनी जाडोमा कन्भर्स सुज र बुटको प्रयोग बढी मात्रामा गर्छिन् भने गर्मीमा स्यान्डल लगाउन मन पराउँछिन् । आउटफिटमा गुलाबी र नीलो रंग मन पराउने संगीता आफ्नो पहिरनको रंगसँग मेल खाने व्याग र स्यान्डलमा सहज अनुभव गर्छिन् । उनी आफ्ना पहिरन कुमारीपाटी र अन्य सामग्रीहरू त्रिपुरेश्वरमा किन्छिन ।